Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

Πόνος

Ξέρεις μωρέ...αυτό το "υπέροχο" συναίσθημα όταν κάποιος είτε σε απογοητεύει, είτε επενδύεις πράγματα και ξαφνικά , όπως και οι μετοχές, πέφτουν...είτε όταν κάποιος σου γεμίζει το μυαλό και την καρδιά με όμορφα λόγια...και ξαφνικά σηκώνεται και φεύγει από την ζωή σου χωρίς μια εξήγηση! Είτε όταν κάποιος φεύγει από τη ζωή...και αυτό στα ξαφνικά...
Είτε όταν κάποιος σε προδίδει...είτε όταν κάποιος με μία απλή λέξη καταρρίπτει όλα όσα εσύ έχτιζες τόσο καιρό...Έχει δίκιο το γνωστό άσμα -Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο, οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο, είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια...- μόνο που συνήθως δεν τα γκρεμίζει ο βοριάς αλλά κάποιος άλλος ή εμείς οι ίδιοι ακόμα, φοβούμενοι τον "βοριά"...
Όλα ξεκινούν τόσο γλυκά, τόσο απρόσμενα, τόσο μαγικά...σαν ένα όνειρο...
Ξεκινάς πλημμυρισμένος από χαρά, ζωντάνια, όνειρα και γεμάτος αγάπη και έχοντας ελπίδες... και ξαφνικά...μέσα σε μια τόση δα στιγμή...τα πάντα αλλάζουν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο...
Και κάπου μέσα σε εκείνο το δευτερόλεπτο νιώθεις μέσα σου αυτόν τον πόνο, που είναι σαν μαχαίρι..τόσο οξύς, έντονος και με την θύμηση αναμνήσεων γίνεται πιο οξύς και πιο έντονος....λες και κάποιος πήρε το μαχαίρι και το στριφογυρίζει μέσα σου... και συνάμα αδυνατείς να αναπνεύσεις...και τα μάτια σου γεμίζουν με δάκρυα και όλα θολώνουν... Εκείνη την στιγμή θες να φύγεις...μακριά...πολύ μακριά...απ' όλους και απ' όλα...Να μην νιώθεις, να μην θυμάσαι, να μην πονάς...
Ξέρω, θα περάσει...όπως έλεγε ο Ηράκλειτος: "Τα πάντα ρει", αλλά το σημάδι θα μείνει...όπως και η ανάμνηση του...κάθε φορά που θα το "κοιτάς"...
Θα σε ταλανίζει για καιρό...μέχρι να προσπαθήσεις να κάνεις όνειρα ξανά...
Δεν υπάρχει πιο δυνατός πόνος απ' αυτόν που προκαλούν οι ερωτευμένοι ο ένας στον άλλον

Δεν υπάρχουν σχόλια: