Τρίτη 31 Αυγούστου 2010

Εγώ έπεσα..

Έρωτας λένε είναι το πιο δυνατό συναίσθημα...
που όσο εύκολα σε ανεβάζει άλλο τόσο εύκολα σε κατεβάζει...
Εγώ λέω ότι είναι μία δίνη,που άμα πέσεις μέσα σε τραβάει όλο και πιο κάτω...
Μέχρι...μέχρι να φτάσεις στο κατώτερο επίπεδο...
Ίσως γι'αυτό ασφυκτιώ,με πνίγει εδώ κάτω...
Πόσο θα'θελα ν'αφανιστώ.......

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010

Πως να λέγεται άραγε;

...Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν όντως υπάρχει ο έρωτας;......
Ξέρεις...αναρωτήθηκα και εγώ...και όταν είπα "ναι!υπάρχει"..μου ήρθαν αστραπιαία οι εξής ερωτήσεις...
Πόσο όμως κρατάει;...
Είναι ακόμα ερωτευμένος;...
Και αν δεν νιώθει όπως πρώτα;...
Τότε...ένα δάκρυ έτρεξε από τα βουρκωμένα μου μάτια.....
Όμως...
...Όλα ξεκίνησαν το μεσημέρι στις 2/6/2010...όταν ανέβηκα στο τρένο,με προορισμό την Θεσσαλονίκη,χωρίς προσδοκίες...Θυμάμαι...Βαγόνι 3...Θέση 27... Ώρα 14:50...όταν...
λίγες θέσεις μπροστά μου από την απέναντι πλευρά, αντίκρισα...ένα γλυκό πλάσμα...
όλα πάνω του ήταν τόσο όμορφα...
Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση;...τα υπέροχα μάτια σου...
Αλλά και πάλι...δεν περίμενα τίποτα...
Θεώρησα πως θα είναι ένα ακόμα ταξίδι με το τρένο και το μόνο που θα με συντροφεύει θα είναι η μουσική μου...
Μέχρι που...τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν...και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή...
Ξέρεις...και πάλι δεν ήθελα να φαντάζομαι σαπουνόπερες και να ζήσω έστω και για λίγο σε μία γλυκιά ουτοπία...ήθελα απλά να ζήσω αυτή την όμορφη
στιγμή ...έστω και έτσι...να σε κοιτάζω και να ταξιδεύω......
Έτσι ξεκίνησε αυτό που νιώθουμε...από μία "ουτοπία" που κανείς δεν πίστευε ότι θα γίνει πραγματικότητα...
Σε ευχαριστώ που πήρες το θάρρος και μου μίλησες...
Θέλω να ξέρεις πως ό,τι και να γίνει...είσαι μοναδικός για μένα...

Έχω όμως μία απορία.... Τι είμαι για σένα;
...Δεν ξέρω...το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι, όταν δε με κοιτάς με τρυφερότητα,νιώθω στο στήθος ένα σφίξιμο...πονάω.....
Γενικά...Πονάω........