Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012

"Η ζωή σε τάξη και η καρδιά σε.. αταξία"

Ξανά... αυτό το συναίσθημα επιμένει... λες και θέλει να με δει να υποφέρω..ξανά και ξανά και ξανά...
Ξανά...Νιώθω λες και βρίσκομαι στην άκρη ενός γκρεμού, που στα μάτια μου φαίνεται τόσο γοητευτικός.. Θέλει να με πάρει μαζί του.. Και με τραβάει η γλυκιά του δίνη.. Ο ωραίος και ανάλαφρος ίλιγγος με αγκαλιάζει.. Ζαλίζομαι.. Και μου χαμογελάει.. Αδυνατώ να κουνηθώ.. Τι μου συμβαίνει;.. Μήπως αυτή η γλυκιά του δίνη είναι μια παραίσθηση ή μήπως μια ψευδαίσθηση; Ποιος μπορεί να μου πει τι είναι; Ή μήπως πρέπει να το ανακαλύψω μόνη μου πέφτοντας; Τι θα γίνει αν πέσω και δεν καταφέρω να πιαστώ από την μοίρα μου;
Όχι..Δεν μπορώ να διακινδυνέψω την ψυχή μου ξανά..
Όμως συνεχίζει και με φλερτάρει το "κενό"..
Παρόλο που αντιστάθηκα, πνίγομαι λες και βούτηξα μέσα του..
Ξαφνικά με τυλίγει ζεστά το μαύρο σκοτάδι.. νιώθω να χάνομαι.. και παραδίνομαι χωρίς αντίσταση.. η ψυχή μου ηρεμεί και με αποχαιρετά με ένα γλυκό φιλί.. και εκεί νιώθω το χέρι σου.. Αν το πιάσω θα σωθώ ή θα με ρίξει πιο βαθιά στην δίνη του έρωτα σου;
Γιατί ενώ προσπαθώ να σωθώ, εσύ γίνεσαι ο θάνατός μου; Γιατί;
Ξανά.....