Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

Άγγιγμα Ψυχής

Πόσο όμορφο συναίσθημα μπορεί να είναι ο έρωτας;
Πόσο γλυκό; και σου γεννάει και πολλά άλλα συναισθήματα.. είτε όμορφα, είτε άσχημα.. είτε γνωστά, είτε πρωτόγνωρα.. 
Πόσο όμορφο το συναίσθημα της λαχτάρας; 
Να αδημονείς τη στιγμή που τα μάτια σου θα αντικρίσουν το γλυκό του πρόσωπο, το πανέμορφο και συνάμα γλυκό χαμόγελο του και τα γαλήνια μάτια του..
Να αδημονείς τη στιγμή που θα ακούσεις τη μαγευτική φωνή του..
Να αδημονείς τη στιγμή που η μεθυστική αγκαλιά του πάλι θα σε ζαλίσει γλυκά..
Και το πιο υπέροχο απ  όλα..
Να αδημονείς τη στιγμή που τα χείλη του θα γίνουν ένα με τα δικά σου, για ακόμα μία φορά.....

Τι και αν κάποια τα έχεις ζήσει ξανά; Θες και πάλι, κατά βάθος, να τα ζήσεις.. ξανά και ξανά.. 
Μπορεί τα συναισθήματα να σου μοιάζουν με αυτά που έχεις ζήσει αλλά είναι εντελώς διαφορετικά.. αλλάζουν πρόσωπα και κυριολεκτικά και μεταφορικά..
Παίρνουν, μοναδικά, την μορφή του ανθρώπου που έχει καταφέρει να αγγίξει την ψυχή σου.. 
Όπως και να 'χει όμως, είναι πάντα μοναδικά...
Και τότε είναι που γεννιούνται τα πιο αθώα, γλυκά και ξεχωριστά συναισθήματα.. μόνο από ένα άγγιγμα.. ~άγγιγμα ψυχής~ ..

Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012

"Η ζωή σε τάξη και η καρδιά σε.. αταξία"

Ξανά... αυτό το συναίσθημα επιμένει... λες και θέλει να με δει να υποφέρω..ξανά και ξανά και ξανά...
Ξανά...Νιώθω λες και βρίσκομαι στην άκρη ενός γκρεμού, που στα μάτια μου φαίνεται τόσο γοητευτικός.. Θέλει να με πάρει μαζί του.. Και με τραβάει η γλυκιά του δίνη.. Ο ωραίος και ανάλαφρος ίλιγγος με αγκαλιάζει.. Ζαλίζομαι.. Και μου χαμογελάει.. Αδυνατώ να κουνηθώ.. Τι μου συμβαίνει;.. Μήπως αυτή η γλυκιά του δίνη είναι μια παραίσθηση ή μήπως μια ψευδαίσθηση; Ποιος μπορεί να μου πει τι είναι; Ή μήπως πρέπει να το ανακαλύψω μόνη μου πέφτοντας; Τι θα γίνει αν πέσω και δεν καταφέρω να πιαστώ από την μοίρα μου;
Όχι..Δεν μπορώ να διακινδυνέψω την ψυχή μου ξανά..
Όμως συνεχίζει και με φλερτάρει το "κενό"..
Παρόλο που αντιστάθηκα, πνίγομαι λες και βούτηξα μέσα του..
Ξαφνικά με τυλίγει ζεστά το μαύρο σκοτάδι.. νιώθω να χάνομαι.. και παραδίνομαι χωρίς αντίσταση.. η ψυχή μου ηρεμεί και με αποχαιρετά με ένα γλυκό φιλί.. και εκεί νιώθω το χέρι σου.. Αν το πιάσω θα σωθώ ή θα με ρίξει πιο βαθιά στην δίνη του έρωτα σου;
Γιατί ενώ προσπαθώ να σωθώ, εσύ γίνεσαι ο θάνατός μου; Γιατί;
Ξανά.....

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

Πόνος

Ξέρεις μωρέ...αυτό το "υπέροχο" συναίσθημα όταν κάποιος είτε σε απογοητεύει, είτε επενδύεις πράγματα και ξαφνικά , όπως και οι μετοχές, πέφτουν...είτε όταν κάποιος σου γεμίζει το μυαλό και την καρδιά με όμορφα λόγια...και ξαφνικά σηκώνεται και φεύγει από την ζωή σου χωρίς μια εξήγηση! Είτε όταν κάποιος φεύγει από τη ζωή...και αυτό στα ξαφνικά...
Είτε όταν κάποιος σε προδίδει...είτε όταν κάποιος με μία απλή λέξη καταρρίπτει όλα όσα εσύ έχτιζες τόσο καιρό...Έχει δίκιο το γνωστό άσμα -Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο, οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο, είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια...- μόνο που συνήθως δεν τα γκρεμίζει ο βοριάς αλλά κάποιος άλλος ή εμείς οι ίδιοι ακόμα, φοβούμενοι τον "βοριά"...
Όλα ξεκινούν τόσο γλυκά, τόσο απρόσμενα, τόσο μαγικά...σαν ένα όνειρο...
Ξεκινάς πλημμυρισμένος από χαρά, ζωντάνια, όνειρα και γεμάτος αγάπη και έχοντας ελπίδες... και ξαφνικά...μέσα σε μια τόση δα στιγμή...τα πάντα αλλάζουν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο...
Και κάπου μέσα σε εκείνο το δευτερόλεπτο νιώθεις μέσα σου αυτόν τον πόνο, που είναι σαν μαχαίρι..τόσο οξύς, έντονος και με την θύμηση αναμνήσεων γίνεται πιο οξύς και πιο έντονος....λες και κάποιος πήρε το μαχαίρι και το στριφογυρίζει μέσα σου... και συνάμα αδυνατείς να αναπνεύσεις...και τα μάτια σου γεμίζουν με δάκρυα και όλα θολώνουν... Εκείνη την στιγμή θες να φύγεις...μακριά...πολύ μακριά...απ' όλους και απ' όλα...Να μην νιώθεις, να μην θυμάσαι, να μην πονάς...
Ξέρω, θα περάσει...όπως έλεγε ο Ηράκλειτος: "Τα πάντα ρει", αλλά το σημάδι θα μείνει...όπως και η ανάμνηση του...κάθε φορά που θα το "κοιτάς"...
Θα σε ταλανίζει για καιρό...μέχρι να προσπαθήσεις να κάνεις όνειρα ξανά...
Δεν υπάρχει πιο δυνατός πόνος απ' αυτόν που προκαλούν οι ερωτευμένοι ο ένας στον άλλον

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011

Βροχή

Η βροχή πέφτει πάνω στο πρόσωπο μου, κάνοντας έναν ήχο γλυκό..μια μελωδία..γνωστή μελωδία..μαγική...
Κάθε σταγόνα που πέφτει συλλαβίζει το όνομα σου...
Κάθε σταγόνα θυμίζει εσένα...

Τρίτη 31 Αυγούστου 2010

Εγώ έπεσα..

Έρωτας λένε είναι το πιο δυνατό συναίσθημα...
που όσο εύκολα σε ανεβάζει άλλο τόσο εύκολα σε κατεβάζει...
Εγώ λέω ότι είναι μία δίνη,που άμα πέσεις μέσα σε τραβάει όλο και πιο κάτω...
Μέχρι...μέχρι να φτάσεις στο κατώτερο επίπεδο...
Ίσως γι'αυτό ασφυκτιώ,με πνίγει εδώ κάτω...
Πόσο θα'θελα ν'αφανιστώ.......

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010

Πως να λέγεται άραγε;

...Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν όντως υπάρχει ο έρωτας;......
Ξέρεις...αναρωτήθηκα και εγώ...και όταν είπα "ναι!υπάρχει"..μου ήρθαν αστραπιαία οι εξής ερωτήσεις...
Πόσο όμως κρατάει;...
Είναι ακόμα ερωτευμένος;...
Και αν δεν νιώθει όπως πρώτα;...
Τότε...ένα δάκρυ έτρεξε από τα βουρκωμένα μου μάτια.....
Όμως...
...Όλα ξεκίνησαν το μεσημέρι στις 2/6/2010...όταν ανέβηκα στο τρένο,με προορισμό την Θεσσαλονίκη,χωρίς προσδοκίες...Θυμάμαι...Βαγόνι 3...Θέση 27... Ώρα 14:50...όταν...
λίγες θέσεις μπροστά μου από την απέναντι πλευρά, αντίκρισα...ένα γλυκό πλάσμα...
όλα πάνω του ήταν τόσο όμορφα...
Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση;...τα υπέροχα μάτια σου...
Αλλά και πάλι...δεν περίμενα τίποτα...
Θεώρησα πως θα είναι ένα ακόμα ταξίδι με το τρένο και το μόνο που θα με συντροφεύει θα είναι η μουσική μου...
Μέχρι που...τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν...και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή...
Ξέρεις...και πάλι δεν ήθελα να φαντάζομαι σαπουνόπερες και να ζήσω έστω και για λίγο σε μία γλυκιά ουτοπία...ήθελα απλά να ζήσω αυτή την όμορφη
στιγμή ...έστω και έτσι...να σε κοιτάζω και να ταξιδεύω......
Έτσι ξεκίνησε αυτό που νιώθουμε...από μία "ουτοπία" που κανείς δεν πίστευε ότι θα γίνει πραγματικότητα...
Σε ευχαριστώ που πήρες το θάρρος και μου μίλησες...
Θέλω να ξέρεις πως ό,τι και να γίνει...είσαι μοναδικός για μένα...

Έχω όμως μία απορία.... Τι είμαι για σένα;
...Δεν ξέρω...το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι, όταν δε με κοιτάς με τρυφερότητα,νιώθω στο στήθος ένα σφίξιμο...πονάω.....
Γενικά...Πονάω........

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008

αφιερωμένο

έπρεπε να φύγεις?
δεν σου άρεσε η ζωή?ή μήπως κάτι σε τραβούσε μακριά?
από εμάς...τι περίμενες?
να μην κλάψουμε?να μην στενοχωρηθούμε?
όχι...ξέρεις γιατί?επειδή η απουσία σου είναι αισθητή σε εμάς...
πόσο θα ήθελα να σε ξαναδώ να γελάς...να μιλάς...όπως μόνο εσύ μπορούσες...
ένα έχω να σου πω ...
...Stairway to Heaven...
Μας λείπεις...σε θέλουμε δίπλα μας,κοντά μας...να μας κρατάς συντροφιά...
γύρισε πίσω......